شهریار. ماکیاوللی

 در سال 1787، 250 سال پس از مرگ ماکیاوللی، دوک بزرگ توسکانا در کنار مقابر مردان مشهوری چون دانته، گالیلنو گالیله­ای و میکل آنجلو- بنایی برای بزرگداشت ماکیاوللی برپا ساخت، بر این بنا جمله لاتین زیر نوشته شده است: TANTO NOMINI NULLUM PAR ELOGIUM (هیچ کلامی برای مدح صاحب این نام کافی نیست). گذشت 250 سال لازم بود تا ماکیاوللی به اندازه نبوغش بزرگ داشته شود. واقع این است که مدت­های دراز، نام ماکیاوللی نشان­گر سلطه «بدی» بود. ماکیاوللی نویسنده­ای است که در زمان حیاتش به او لعنت می­فرستادند و پس از مرگش رجینالد پل اسقف کانتربوری، او را به­خاطر جرأتی که برای نوشتن کتاب شهریار نشان داده بود با شیطان مقایسه می­کرد. حتی چنین به­نظر می­آید که در پایان قرن شانزدهم، یسوعیان باویر خواسته بودند که برای رها ساختن دنیا از وسوسه­های افکار ماکیاوللی، تصویر وی را بسوزانند.